مریم گلی

خانه مریم گلی

مریم گلی گیاهی با قدمت بسیار طولانی است و در حدود ۱٠٠٠ سال پیش به وجود این گیاه پی برده و از آن استفاده می کرده اند از جمله ابوعلی سینا در کتاب های خود به این گیاه اشاره کرده و خواص آن را برشمرده و تأکید بر مصرف آن کرده است. در قرون وسطی در اروپای مرکزی آن را به عنوان یک داروی مهم می شناختند و در قرن شانزدهم چای آن در انگلیس رواج بسیار داشت. عرب ها آن را نشانه جاودانگی می دانستند و بر این باور بودند که ظرفیت ذهن را افزایش می دهد.

پراکندگی
این گیاه بومی سواحل مدیترانه می باشد و در سواحل سنگلاخی و خشک مناطق مختلف آسیا و شمال آفریفا رویش دارد. در ایران این گیاه در مناطق مختلف آذربایجان شرقی و همچنین و در بسیاری از باغچه ها کشت می شود.

ریخت شناسی
گیاهی است چند ساله و علفی، ریشه راست و دارای انشعابات فراوان ساقه راست و ارتفاع آن بین ۸۰-۵۰ سانتی متر می‌باشد. ساقه‌های جوان به رنگ سبز تیره وپوشیده از کرک های انبوه و خاکستری رنگ است. با افزایش عمر گیاه، ساقه چوبی و رنگ آن قهوه‌ای می‌شود. گل ها به رنگ بنفش متمایل به آبی، صورتی یا سفید و به صورت مجتمع در قسمت فوقانی ساقه‌ها روی چرخه‌های مخصوصی مشاهده می‌شوند.

مواد موثره موجود در گیاه گزنه
از جمله ترکیبات مهمی که در مریم گلی یافت می شود عبارتند از ترپن ها، پیکروسالوین، ساپونین، ویتامین E، تانن، ساپونوزید.

اثرات درمانی بر روی ریزش مو
مریم گلی دارای خاصیت ضد باکتری است که باعث پاکسازی و تمیز شدن پوست سر می شود. همچنین دارای مواد موثری مثل ویتامین E است که باعث تقویت موها می شود.